wonderfull

Het is een zeldzaam fenomeen.   Het gebeurt niet vaak dat ik uit mijn lood word geslagen.  Zelden ben ik van slag.  Maar soms neemt een realiteitsverdovende windhoos mij mee door een ontmoeting met … iemand.   Iemand waar ik vaak aan heb gedacht maar niet kende. Iemand die maar één woord hoeft te zeggen. Iemand die luistert naar klank en naar mij kijkt.   Die eerste minuten bij die persoon zijn de sterkste indrukken en zo lang ik lééf gegrift in mijnen schedel.

I was on the rebound and I thought:

gotta get out of this room!  

Get rid of these binoculars. 

I was praying for a miracle.

Praying to a shadeless play.  

……

It was wonderfull… 

 Onwetend kom je ergens binnen.   Bevrijd van alle zorgen.   Een kledingswinkel, een juwelenshop, een lingeriezaak, een gezellig eetcafé, elke plaats waar je je even als een prinses waant.   Ik koos vorige week eens voor de kapper. Het was een dag als een ander, met zonnestraaltjes die het al iets langer volhouden dan alle andere winterachtige dagen daarvoor, waarin de zon ons toch een beetje wou doen herinneren aan zijn bestaan.  Met dit gegeven stap ik hoopvol en met vaste tred door de Nationale straat te Antwerpen, op weg naar een nieuwe impuls, een nieuw kapsel.  Nogal zweverig en enkel munten op zak stap ik een kapperszaak binnen.   Ik vraag de prijs en schrik even.   Ik verzin een smoes dat ik mijn bankcontactkaart ben vergeten thuis  (eerlijk gezegd staat er nog maar 1,37 Euro op) en ik begin mijn kleingeld te tellen zodat ik toch de schaar in mijn haar kan laten zetten.  Het moet lukken, het moet, het moet, anders gaat het niet goed gaan vandaag.  Ik wil een kortere coupe, weg met die ballast, met die sleur die voor mijn gezichtsveld heen en weer zwaait en het leven ondraaglijker maakt.   Die ruitenwissers die alle verdriet proberen te verdoezelen.  No no no, I want an open vision.   En toen… toen….toen ik merkte dat ik net toekwam voor een haarbeurt, toen keek ik op en zag hem.  Een stralende jongeman met een hip kapsel en naar mij lonkend.   Hij kwam op me af, verzorgde mijn haar met zijn zachte handen en een vertrouwelijke lach.  Ik keek naar zijn handen en liet me meevoeren.  Ik zei: ik vertrouw u.  Drie kwartier later stond ik terug op de stoep met een nieuwe look en een date met mijn nieuwe privé-kapper.